Κρίση,αβέβαιο εργασιακό μέλλον και οικονομική δικτατορία απο εξωτερικούς παράγοντες ανοίγουν φέτος την αυλαία των Πανελλήνιων εξετάσεων.Χιλιάδες νέοι θα καθήσουν στα θρανία για να διεκδικήσουν μια θέση σε ένα ανώτατο εκαπιδευτικό ίδρυμα.
Οι νέοι αυτής της χώρας πιεσμένοι όσο δεν πάει άλλο και βομβαρδιζόμενοι καθημερινά με στοχευμένους πυραύλους μισαλλοδοξίας καλούνται να διαλέξουν τι θα ακολουθήσουν.Καλούνται να συμμετέχουν σε ενα παράλογο αγώνα δρόμου για να μπούν σε μια σχολή απο την οποία κατα μεγάλη πιθανότητα θα βγούνε πτυχιούχοι άνεργοι.Μάλιστα σε ένα σύστημα το οποίο το μόνο που κάνει (με έλλειψη αξιολόγησης στα ανώτατα ιδρύματα) είναι να κρίνει όλους μόνο με βάση του απολυτηρίου Λυκείου και όχι την ποιότητα της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης τους.
Σίγουρα η εκπαίδευση πρέπει να εξυπηρετεί την οικονομική ανάπτυξη και να στοχεύει σε αυτήν.Το μέλλον τησ οικονομίας μας σίγουρα θα διαμορφωθει απο την ποιότητα της εκπαίδευσης.
Ενα όμως ερώτημα παραμένει αναπάντητο.Τι κάνουμε με τους νέους που αποφασίζουν να ασχοληθούν με τον πολιτισμό με αυτά τα νέα άτομα που η καλλιτεχνική τους φύση τα ωθεί να ασχοληθούν με τομείς που δεν παράγουν οικονομικό πλούτο;
Η γενιά των 50s - 60s στην Ελλάδα μας προσέφερε μια Ελλάδα ρουσφετιών ανοργανωσιάς και το σημαντικότερο μια γενιά που πνίγει το λουλούδι πριν ανθίσει.
Γι'αυτό πατεράδες και μανάδες σκεφτείτε πως να προωθήσετε αυτά που έχουν στα παιδιά και ένα ερώτημα να μείνει στο κεφαλι σας. Γιατί σε αυτό το άρθρο δεν χρησιμοποιήθηκε πουθενά η λέξη παιδιά ;
